Explorer Paris: Quai Branly.

It’s like this: I have to feel a kick to start and successfully finish anything I do. In Paris, I’m definitely not bored, everyday something new is happening and “to see” list is somehow increasing, instead of reducing. But to write something I will like, I have to know what I’m writing about. I imbibe all the places, I could listen for hours peoples speaking French (doesn’t matter that if it’s a lecture – I understand about 20%), art inspires me so much that I wonder what if I’d try to draw some portraits in the streets, and meeting peoples from other countries and continents is so developing.

No, it wasn’t the introduction to inform you, that I don’t want to write anymore (sorry..). On the contrary – it’s the leading to a story about a great museum I’ve visited yesterday.

When I grow up, I would like to be Jean Nouvel. I started to learn about him from a skeptical point of view, knowing only few projects. Last time, I was describing two of them, and I said that Jean Nouvel always adapts his project to time, place, function and situation. He stands out between many Starchitects, who are often so defined, that they are putting similar building, in their own style, doesn’t matter where and when. But for me, architecture is made for peoples, it builds a world, so I’m not sure how much of an individual style can it take. I don’t want to be misunderstood, I’m not talking about historicism, most of the time, modern solutions are the best ones. It’s just that every project has to be consider individually, with respect to its surrounding and function.

Each and every one of Jean Nouvel’s projects is different, and it means that everyone is special. I’m not a biggest admirer of his buildings, but I don’t like neither a thoughtless opinions “I just don’t like it”. If it matches, if it works good – than what’s wrong? Get rid of vanity, life – that’s what matters. Welcome to the jungle!

Musée du quai Branly is a special place. Built in 2006, placed very near to Eiffel Tower, contains thousands of exhibits presenting art, culture, clothes comes from America, Asia, Africa and Oceania. From quai Branly, building is separated with already seen in other project, high wall of glass and very impressive (as for the center of Paris) jungle, which are barely showing the edifice. Also, when you’re going from direction of Eiffel Tower, you pass by 12m high green wall, planted by botanists Gilles Clément and Patrick Blanc (look out for flying snails!).

The solid is various not only in form, but also in colors and materials. There’s a main part on pillars, under which we have to pass to enter the museum. The front elevation is a mix of glass, covered with jungle-motived foil, wood and boxes in yellow, orange and red. Each box is inside an exposition space. The southern site is covered with moving, red blinds. Entrance is situated in smaller, white solid. We start the visit with passing the ramp, leading from the entrance, to main hall, where we can find the exposition separated on four continents and situated on two mezzanines. Inside, there’s dimness, you can hear a music, or cheers of tribal peoples, it’s very climatic. When I was passing between the exhibits, beautiful, sometimes scary, surprising, made of wood, straw, painted or carved, I couldn’t resist thinking about a work on a project which has to be a cooperation of architect with peoples involved in museum, after a deep analyze of subject. From wooden totems to fancy carnival costumes from South America – art has many faces.

 

Another important thing appearing in lots of Paris museums are special standings for sightless peoples, where they can touch the replicas of projects and read describtions in Braille’s. In Musée du quai Branly, whole central space is dedicated for this. I only didn’t like the finishing of looking like made of clay walls.

In addition, there’s surely a shop, but here we can buy books and souvenirs from Arfica, Asia, America and Oceania, cinema, lecture halls, library, café and restaurant. Up to 17 October, on the other side of the quai Branly, on the bord the Seine, you can also admire a very interesting photography exhibition from 29 non-european counties – Photoquai.


What else to say.. Maybe Musée du quai Branly won’t be on “to see” list of peoples, who are in Paris only for few days, but it has lots of indisputable advantages, like for example that it’s not so crowded like Louvre, and art is more sincere and obvious than in Pompidou.

I’m sending you regards from Paris flat, in this Friday afternoon, trying to heal before the evening.
See you!

Sprawa z tym blogiem wygląda tak, w ogóle sprawa z wieloma rzeczami, które robię, wygląda tak, że muszę czuć przypływ weny/inspiracji/fascynacji żeby coś zacząć i z sensownym efektem zakończyć. W Paryżu absolutnie się nie nudzę, codziennie dzieje się coś nowego, a lista rzeczy do zobaczenia jakimś cudem się wydłuża, zamiast skracać. Ale żeby napisać tekst, z którego będę zadowolona, i w ogóle żeby go pisać, muszę wiedzieć, o czym piszę. Chłonę jak gąbka te wszystkie miejsca, ludzi, którzy mówią po francusku mogłabym słuchać godzinami (mimo, że dociera do mnie w zależności od tego czy rozmawiam ze znajomym, dla którego francuski jest językiem obcym, frankofonem, czy słucham wykładu - od 99 do 20%), sztuka tak bardzo mnie inspiruje, że zastanawiam się co by było gdybym sama zaczęła rysować portrety na ulicach, a rozmawianie z osobami z innych krajów, kontynentów niesamowicie poszerza horyzonty.

Nie, to nie był wstęp do informacji, że nie chce mi się pisać. Wręcz przeciwnie, to był wstęp do opowieści o muzeum, w którym wczoraj byłam i które chciałabym każdemu polecić.

Explorer Paris: Jean Nouvel ft. Ron Mueck.

Someday...

Jean Nouvel to jeden z najbardziej cenionych na świecie współczesnych francuskich architektów, o czym świadczy fakt, że z Christianem Potzamparckiem są jedynymi francuskimi lauratami "architektonicznego nobla" - nagrody Pritzkera (zobacz: mój post o La Vilette). Może jego projekty nie są tymi, które najmocniej mnie inspirują, a pan konstruktor z którym zwiedzaliśmy mówił, że ciężko się z nim pracuje, to moim zdaniem nie zostaje się "starchitect" tylko za tupet (o tupecie w sztuce już niedługo). Charakterystyczne dla jego budynków są prostota formy i "inteligentne opakowanie", a co najbardziej warto docenić, to indywidualne podejście do każdego budynku, analizowanie zarówno miejsca, jak i przyszłej funkcji. 

W minionym tygodniu miałam okazję zwiedzić dwa ciekawe budynki autorstwa tego francuskiego architekta, a biorąc pod uwagę, że pracuje w Paryżu (swoją drogą niedaleko od mojego mieszkania), jeszcze wiele przede mną do zobaczenia.

Explorer Paris: Patrimoine.

Not yet.

Paryż nie śpi, a ja przez ostatnią deszczową pogodę trochę przysypiałam. Muszę się przyzwyczaić. Na szczęście odkąd zobaczyłam jak Paryżanie potrafią nawet w deszczu świetnie się bawić na Techno Parade (!?) uwierzyłam, że jest szansa na adaptację.

Journées du Patrimoine, które przypadały w ten weekend (14-15.09) dały możliwość zwiedzenia wielu obiektów, które zwykle nie są dostępne, bądź za darmo tych, za które zwykle się płaci. Ale kto by się skusił na stanie w kolejkach przed punktami oczywistymi? Mam lepszą strategię - idź na spacer i znajdź miejsca, o których nawet byś nie pomyślał. To najlepszy sposób na prawdziwe poznawanie miasta, przewodniki są dobre na początek. I tak szukając czegoś ciekawego, podążałam Rue de Rivoli, od neorenesansowego ratusza, obok gotyckiej wieży Świętego Jacka, gdzieś na wysokości Notre Dame... Możesz tak iść aż do Pól Elizejskich, chyba, że się dobrze rozglądasz i dasz się przyciągnąć ciekawej uliczce, lub na przykład zapraszającym do środka kolorowym drzwiom. W obu przypadkach, i nieznajomych uliczek, i drzwi trzeba być dość ostrożnym, ale gdy napisy przy drzwiach mówią: "59 Rivoli, Atelier d'artistes wejście darmowe od wtorku do niedzieli między 13 a 20" ryzykujesz i wchodzisz. Oblewa cię fala niesamowitej radości, bo jeszcze nigdy w życiu nie byłeś w miejscu, w którym artyści siedzą przy swoich stanowiskach robiąc niesamowite rzeczy, a ty możesz wejść, pooglądać, uczestniczyć. To jest żywa sztuka, nie muzeum.

Explorer Paris: Versailles - C'est fou!

Is there anybody out there, who hasn’t heard about Versailles? And you, how did you imagine this palace? I knew it’s big, I knew, that gardens are enormous. But what I’ve seen exceeded my expectations. I thought also, don’t know why, that it’s separated from living city, thus being an isolated historical reserve. Sometimes I don’t get my mindsets. Yet, the palace complex adheres to real town, quite well-organized, with the planning pointed on its main part. You can easily get to Versailles, there’s a train from the center of Paris and the trip takes about half an hour.

The palace history begins during the reign of Louis XIII, who wanted to have there a hunting lodge. Oh, I just love all those French “petits”, which eventually overgrows the wildest dreams of Arab sheiks. But who forbid the reach? You just have to get used to royal sense of humor.

Ok, the first one, built in 1624 was simple. Until 1668 it was rebuilt and increase several times, and park gained multiples sculptures, fountains, fairy cave. In 1668, when the throne was occupied by Louis XIV – Sun King, the next projects of rebuilding by Louis Le Veau was planned. Presented on the painting from “Le Palais du Soleil” period terrace from the side of the garden was in 1684 transformed by Jules Hardouin-Mansart into magnificent Hall of Mirrors, 74 meters long and 10 meters wide, with Charlesa Le Brune’s paintings on the ceilings. Next rebuildings led Versailles on the top of European chateaus in terms of size, of course, and became a seat of kings and ministers.  During the reign of Louis XV palace gained a chapel built in 1869-1710, projected by Hardouin-Mansart, and the opra by Jacques-Ange Gabriel in 1770 for future king’s Louis XVI and Marie’s Antoinette wedding.  The interested in palace history, I refer here.

Congratulations for Versailles  for awaking my interesting not only in its architecture, but also in the stories of its habitants, peoples who were dancing in Mirrors Gallery and walking through the gardens. 

I went out of the Ladies Appartments thinking: that’s it? Srsly? Nice, but I’ve been already in Lancut, give me some French chic. Ant I get it in Royal Appartments. Splendor, riches, madness. Impossible, that someone was living here. 

Advanced deviation didn’t allowed me to miss decorated coffered ceiling, monochromatic, but rich in chiaroscuro, nicely restored and exposed in one of halls. It’s worth to notice today’s decoration of the walls in exhibition rooms – declining vertically floral motive. Beautifull!

When in one of the showrooms I saw pictures from Sofia’s Coppola „Marie Antoinette” shoots, I just had to see that movie the same evening. My weakness magnet didn’t disappoint me  - movie made me sad. If I were Versailles (the palace) I would be offended, that having this scenography, this budget, this subject full of confusions, feelings, dramas, with such a powerful ending, they made such a drag. Maybe it aspires to modern artistic form, but it doesn’t convinced me. Very sad, but for me 5/10, because I watched and got gripped by this story about those lost children, which couldn’t bear the power  of leading a mighty country, accused of all guilt (especially Marie Antoinette). But the story was a little bit more complicated, and at last the confrontation of peoples dramas with courtiers living in abundance exploded in 1789 with French Revolution.

I was asking myself, why there are railings around beds, and the answer I found in the movie. Until the reign of Louis XVI it was normal to guard the king while he was sick or dying, escort the just married couples before they wedding night and to watch the births of royal children. While Marie Antoinette was in labor, the room was inappropriately too crowded, and from that moment this tradition started to disappear. It came back in XXI century with the British royal baby.

All I needed was my mind, to hear the music in my head and imagine myself in some uncomfortable dress, while passing through this incredibly long Hall of Mirrors. Suddenly all the crowd of visitors disappeared and I was at a Marie Antoinette’s partey. I couldn’t resist taking sweet picture in the mirror.

Here comes art. Starting from known and loved Jacques Louis David, through spectacular gallery of battle paintings showing the history of France, battles which I don’t know nothing about, up to modern art with “Breath of the shadow”.

Park of Versailles occupies 800 ha and the Garden, projected by Andre Le Notre – 250 acres. Garden of Versailles is a prototype of French style, popular in baroque in whole Europe, with its green parterres, paths, fountains, labyrinths and sculptures. In the northern part, there are also Grand and Petit Trianon, other gardens and small village built for queen Marie Antoinette.
I didn’t went to the gardens, because I would need some extra hours to cross them. Also, I had this strange feeling of nostalgia, when I was looking at them by the palace window. It’s hard to explain, maybe it was about this huge space, which doesn’t connotes a richness, but the loneliness and littleness of human being for me.

Versailles - the city is also very nice. Wide boulevards emphasizes the most important object, monuments are restored nicely, and modern architecture is introduced tastefully.  And believe me, palace is 10 minutes from the train station by foot. 

I’ll spare you a chat if it’s worth or not to go there. It’s Versailles. They have golden gates. 

Thanks for attention!

In next episodes inter alia:

What shapes can toys for adults  have?

What you should know about Tour Eiffel?

Why Paris have such a nice metro entrances?

* My knowledge about historical facts and architecture is supported by leaflets and informations found in galleries, but also by Wikipedia.

Czy na sali jest ktoś, kto nie słyszał o Wersalu? A jak w Twojej głowie kształtował się obraz tego pałacu? Wiedziałam, że jest duży, wiedziałam, że ogrody są ogromne. Ale to, co zobaczyłam przerosło moje oczekiwania. Myślałam też, nie mam pojęcia dlaczego, że zespół pałacowy znajduje się daleko od żyjącego, współczesnego miasta, będąc tym samym odizolowanym rezerwatem historycznym. Niezbadane są ścieżki mojego myślenia, szczególnie, gdy ich nie konfrontuję z rzeczywistością. Otóż do zespołu pałacowego dokleiło się całkiem ciekawie zorganizowane, jak najbardziej żyjące miasto, którego urbanistyka tworzy wprowadzenie na plac przed pozłacaną bramą. Zespół pałacowy lekko wznosi się nad miastem, dominuje i nie pozostawia wątpliwości, wokół czego wszystko się kręci. Transport oczywiście jest bardzo prosty, można na przykład wsiąść w pociąg w samym centrum Paryża, a podróż zajmuje około pół godziny.

Historia pałacu zaczyna się za rządów Ludwika XIII, który zechciał mieć w tym miejscu pałacyk myśliwski. Och, jak ja lubię te wszystkie "pałacyki", "pawiloniki", wszystkie francuskie "petit ...", które ostatecznie i tak przerastają wyobrażenia najśmielszych arabskich szejków. Ale kto bogatemu zabroni, za daninę baluj. Trzeba się przyzwyczaić do królewskiego poczucia humoru.